Jan der Kinderen, geboren in St. Oedenrode, trouwde in 1894 met met Barbera, dochter van Gerard van Eerdt uit Zijtaart. Hij had een boerderijtje gekocht op Krijtenburg, in de parochie Zijtaart onder de gemeente Rooi, op de tip, vóór het huis de weg naar Nijnsel en achter het huis de weg naar Rooi (nu: Weievenseweg 40). De muren bestonden grotendeels uit in de zon gedroogde stenen, het dak was grotendeels van stro, de onderste twee meters waren gedekt met de eerste Utrechtse pannen. Eerder was er een stil kroegje in, dat wel 'de Blauwe Fallie' genoemd werd. De laatste bewoonster kon heksen. Barbera was er wat huiverig voor, maar Jan der Kinderen geloofde daar niet in.

Op de dag van zijn huwelijk ging Jan der Kinderen vanuit Sint-Oedenrode te voet naar zijn bruid Barbera. Om zes uur was het tijd om op te stappen. Zijn ouders kwamen later met de kar, die moesten eerst nog werken. Om 9 uur was de trouwmis. De vogels zongen hun hoogste lied, de vroege scheper was al met zijn schapen op de nog bedauwde heide. Zo kwam hij bij de woeste grond die bij zijn boerderij hoorde. Als de waterlossing zou verbeteren, zou hij die zeker ontginnen.

In de verte zag hij Ant en Toon, 13 en 15 jaar, met hun stiefvader Tinus van Stiphout naar het land gaan. Goed gedaan van hun moeder Jaan Verhoeven, om ze de naam te laten hebben van hun stiefvader. Wat kon zij er aan doen, dat ze voor haar trouwen die twee kindjes had, abortus zou ze nooit laten plegen. Barbera had hem verteld dat Jaan Verhoeven ook heksen kon. Jaan kon wat, wist licht raad, en dat werd vroeger bij sommige weduwvrouwen heksen genoemd, maar hij zou er goede buren aan hebben, evenals aan Lambert van Asseldonk tegenover zijn huis, ook pas getrouwd.

Zijn bruid stond op de stoep te wachten. Ze zouden op de huifkar zitten met de vader en moeder van de bruid. De diepe gaten in de zandweg deden hen op en neer schuiven. De kerkklok van Zijtaart luidde het half uur, hoe vreugdevol klonk dat totdat hun de keiweg naderden. De met ijzers beslagen hoeven van het paard en de ijzeren banden om de karwielen vervaagden het geluid. Het paard werd vastgebonden aan de voerbak die dicht bij de voordeur stond van de herberg van Van Dam. Daar werd wat haver ingeschud om rustig te blijven staan tot het einde van de trouwmis.

In de avond gingen Jan en Barbera naar hun huis, maakten de drie paar vensters dicht en openden de voordeur. Barbera had alles piekfijn in orde gemaakt. Maar, wat erg, er waren mensen in huis geweest, en er was van alles uitgehaald. Het kaffebed wes leeg geschud in de bedstee. Er zat water in het olielampje dat op de voetenplank stond. Ook de nachtpot was met water gevuld. Het hangijzer waaraan de waterketel hangt voor de kook was weg. In het losse haverkaf gaan liggen, dat kon niet. Dan maar in het bedstee die tegenover het open vuur was. Wel niet zo verzorgd, maar dan toch het beste. Maar eerst onderzoeken of dit bed wel geschikt was, want soms werd er peper ingeschud. Dat hadden ze vergeten.