Johannes Laurens van de Rijdt (nu adres Pastoor Clercxstraat 12) ontdekte dat er in de nacht van 9 op 10 maart 1845 zeven zijden of vierendelen gerookt varkensvlees uit zijn huis was ontvreemd. Het vlees had een waarde van f.36,- .  Het gat in de wand van zijn huis was met een scherp voorwerp erin gesneden.

Adriana van Hommel, weduwe van Johannes Keijzers, kroeghoudster in de Kempkes verklaarde: Op 10 juni 1845, ’s middags rond 6 uur kwam haar 7-jarige zoon Peter bont en blauw en schreeuwend van de pijn binnen.  Hij had die dag als koewachter zijn werk gedaan in het zogenaamd Kempkes broek. Hij zag een eend zwemmen in de sloot, maar ook het hondje van Peter zag de eend en ging er blaffend achteraan. Ons koehoedertje liep met zijn hondje mee. Hendricus Vermeulen, die boerde en woonde op de Kempkes, zag het en pakte een stuk hout en sloeg onze Peter op armen en buik. Twee meisjes, Petronella en Arnoldina Vervoort (12 en 14 jaar) zagen wat er gebeurde.

Het zoontje huilde naar huis. De moeder toog op hoge poten naar de Kempkes om Vermeulen aan de tand te voelen. Ze ging voor Henricus staan en vroeg: “Is uw eend weer thuis? Ik ben hier gekomen, om wanneer hij vermist is u dezelfde te betalen”.
Henricus Vermeulen zei daarop: “Ze is weer terecht.”
De weduwe: “Gij hebt mijn jongen grondig geslagen.”
Vermeulen: “Ja dat heb ik, maar ik was zeer boos en dan doet men soms iets waarover men naderhand berouw heeft”.

Bij het tweetal stonden Willem Verhoeven en Theodorus van der Heijden, meerderjarige manspersonen, tegen wie de weduwe zei dat ze hun als getuigen zou nemen en ging vervolgens weer naar huis. Ze rapporteerde het voorval aan de burgemeester.